Wspólne CAR lub EAR
Ochrona określonych robót, montażu, materiałów i interesów uczestników wspólnego kontraktu.
Program dla konsorcjum lub Joint Venture powinien jasno określać, które podmioty i interesy są objęte, jak dzielona jest odpowiedzialność oraz które polisy działają wspólnie dla projektu, a które pozostają po stronie poszczególnych uczestników.
Największe ryzyko powstaje na styku umowy konsorcjum, kontraktu głównego, polis indywidualnych, programu CAR lub EAR, odpowiedzialności zawodowej, gwarancji i zasad regresu.

Partnerzy konsorcjum mogą odpowiadać wobec zamawiającego wspólnie, a jednocześnie wykonywać odrębne zakresy prac i posiadać własne polisy. Jedno zdarzenie może dotyczyć mienia projektu, odpowiedzialności kilku stron, błędu projektowego oraz zobowiązań zabezpieczonych gwarancją.
Program powinien wskazywać, kto jest ubezpieczonym, czy strony mogą zgłaszać roszczenia wzajemnie, jakie są zasady regresu oraz czy limit jest wspólny dla wszystkich partnerów.
Analiza obejmuje umowę konsorcjum lub Joint Venture, kontrakt główny, podział prac, program CAR lub EAR, OC uczestników, OC zawodowe, D&O, cyber, gwarancje i inne wymagania projektu.

Nie każdy element musi znajdować się w jednej polisie. Kluczowa jest spójność zakresów, ubezpieczonych, okresów i limitów.
Ochrona określonych robót, montażu, materiałów i interesów uczestników wspólnego kontraktu.
Program może obejmować odpowiedzialność lidera, partnerów, spółki celowej i podwykonawców.
Klauzula może umożliwiać traktowanie uczestników jak odrębnych stron dla określonych roszczeń.
Zakres dla błędów zawodowych powinien odpowiadać podziałowi projektowania, nadzoru i koordynacji.
Zabezpieczenia wadialne, wykonania, zaliczki i usunięcia wad wymagają uzgodnienia odpowiedzialności partnerów.
Spółka celowa lub wspólna organizacja projektu może wymagać dodatkowej ochrony zarządczej i operacyjnej.
To samo zdarzenie może uruchomić kilka polis i dotyczyć odpowiedzialności więcej niż jednego uczestnika.
Zamawiający kieruje roszczenie do całego konsorcjum, mimo że zdarzenie dotyczyło zakresu jednego uczestnika.
Roboty jednego partnera niszczą element realizowany przez drugiego, a spór dotyczy odpowiedzialności wzajemnej.
Nieprawidłowa dokumentacja jednego uczestnika powoduje przebudowę zakresu realizowanego przez pozostałych.
Duża szkoda jednego partnera zmniejsza dostępny limit ochrony dla wszystkich uczestników programu.
Modyfikacja struktury konsorcjum nie zostaje odzwierciedlona w polisach i gwarancjach.
Największe problemy wynikają nie z braku pojedynczej polisy, lecz z niespójności dokumentów i zakresów pomiędzy uczestnikami.
Lider, partnerzy, spółka celowa, podwykonawcy lub nowi uczestnicy mogą nie mieścić się w programie.
Szkoda pomiędzy partnerami może być traktowana inaczej niż roszczenie typowej osoby trzeciej.
Ubezpieczyciel może dochodzić zwrotu od partnera, który miał być chroniony przez wspólną strukturę.
Jedno zdarzenie lub kilka roszczeń może szybko wykorzystać agregat całego programu.
Partnerzy mogą mieć odmienne daty, terytoria, retroaktywność, franszyzy i wyłączenia.
Zmiana kontraktu, podziału prac, partnera lub harmonogramu może nie zostać zgłoszona we właściwym czasie.
Konsorcjum potrzebuje ochrony wspólnego kontraktu, ale każdy partner nadal prowadzi własną działalność i odpowiada za ryzyka poza projektem.
Umowa konsorcjum powinna jednoznacznie wskazywać obowiązki ubezpieczeniowe, finansowanie składek, udział w franszyzach, obsługę szkód i odpowiedzialność za wyczerpanie limitu.
Lider, partnerzy, spółka celowa, pełnomocnictwa, reprezentacja i sposób podejmowania decyzji.
Zakres każdego uczestnika, projektowanie, wykonanie, dostawy, nadzór i odpowiedzialność wobec zamawiającego.
Wymagane polisy, limity, klauzule, gwarancje, zrzeczenia regresu i okresy ochrony.
OC działalności, OC zawodowe, D&O, cyber, flota, sprzęt i wcześniejsze okresy ochrony.
Wspólne agregaty, podlimity, udział partnerów w kosztach oraz możliwa kumulacja roszczeń.
Aktualizacja listy stron, zgłoszenia do ubezpieczyciela, komunikacja i podejmowanie decyzji po zdarzeniu.
Podstawą jest porównanie umowy konsorcjum, kontraktu głównego i wszystkich istniejących polis uczestników.
Role, odpowiedzialność, reprezentacja, podział kosztów, regresy i zasady obsługi roszczeń.
Zakres prac, odpowiedzialność wobec zamawiającego i wymagania ubezpieczeniowe.
Projektowanie, roboty, dostawy, nadzór, testy i podwykonawstwo każdego partnera.
Zakresy, limity, franszyzy, retroaktywność, terytorium i okresy obowiązywania.
CAR lub EAR, OC projektowe, gwarancje oraz inne wymagane zabezpieczenia kontraktu.
Etapy projektu, wejście podwykonawców, planowane zmiany partnerów i okres odpowiedzialności po zakończeniu.
Ogranicz dalszą szkodę oraz zabezpiecz dokumentację techniczną, kontraktową i komunikację wszystkich zaangażowanych stron.
Określ, którego partnera, podwykonawcy, elementu projektu i polisy może dotyczyć zdarzenie.
Koordynuj zgłoszenie do wspólnej polisy oraz polis indywidualnych bez przedwczesnego uznawania odpowiedzialności.
Ustal zasady finansowania kosztów, udział partnerów, prawa regresowe i jednolity sposób komunikacji z zamawiającym.
Ochrona inwestycji budowlanych, prac montażowych, kontraktów oraz przedsięwzięć realizowanych przez konsorcja.
Zobacz grupę → BranżaUbezpieczenia kontraktów, budów, montażu, sprzętu oraz odpowiedzialności firm budowlanych, inwestorów i projektantów.
Zobacz branżę →Odpowiedzi mają charakter ogólny. Konstrukcja programu zależy od umowy konsorcjum, kontraktu głównego, zakresów partnerów i warunków konkretnych polis.
Może mieć wspólny program dla określonego projektu, ale partnerzy nadal mogą potrzebować własnych polis dla działalności poza kontraktem i ryzyk nieobjętych programem.
Nie. Każdy uczestnik powinien mieścić się w definicji ubezpieczonych, a zmiany składu konsorcjum wymagają aktualizacji.
Może umożliwiać traktowanie uczestników jak odrębnych stron dla określonych roszczeń, ale dokładny skutek zależy od treści klauzuli.
Może, jeśli program nie zawiera odpowiedniego zrzeczenia regresu lub partner nie jest chroniony w danych okolicznościach.
Tak, jeżeli uczestnicy korzystają ze wspólnego limitu lub agregatu. Wymaga to analizy możliwej kumulacji szkód.
Nie. Program kontraktowy i polisy odpowiedzialności chronią różne interesy i powinny być ze sobą skoordynowane.
Umowa i procedura programu powinny wskazywać lidera zgłoszenia, sposób podejmowania decyzji, udział brokerów i komunikację z zamawiającym.
Zmianę należy przeanalizować pod kątem kontraktu, polis i gwarancji oraz zgłosić zgodnie z obowiązkami wynikającymi z umów.
Prześlij umowę konsorcjum, kontrakt główny, podział prac, polisy partnerów i wymagane gwarancje. Zbudujemy mapę ochrony oraz potencjalnych luk.